czwartek, 8 października 2015

Rozdział II

Hej, ho!
Mam dostęp do gruchota ♥
WGL założyłam snapchata ^^
> syrenkakasia < zapraszam!
Napiszcie mi: opłaca kupić się kupić używanego Iphone'a czwórkę za 350zł czy kupić nowiutkiego Samsunga Galaxy 4s za 300zł?
Czekam na odpowiedzi i dodaję nowy rozdział!
___
Rozdział II
***
Słońce wzeszło, informując mnie o kolejnym dniu. Kolejnym "będzie dobrze". Kolejnej chęci dołączenia do rodziców. Świadmość, że zostałeś sam, podczas gdy na świecie są miliardy ludzi jest najgorsza. Chcesz zacząć żyć od nowa, ale nie potrafisz. Bo boisz się odrzucenia. Odtrącenia. Bólu. Wstałem przed współlokatorami. Z tego co wiem, jeden nazywa się Ethan a drugi Nathan. Są braćmi. Wziąłem ręcznik, ciemne jeansy i niebieski T-shirt z napisem "Life is brutal". Samo sedno. Rozebrałem się, wszedłem do kabiny i odkręciłem zimną wodę. Gdy poczułem lodowaty strumień spływający po moich plecach, mimowolnie się wzdrygnąłem. Po chwili organizm przyzwyczaił się do zimna i mogłem nakładać żel. Na etykecie było napisane "Z naszym najnowszym żelem "Luxus$" poczujesz, że życie jest wspaniałe." Ile bym dał, żeby to była prawda.. Moje blond włosy pod wpływem wody stały się dużo ciemniesze i dłuższe. Po spłukaniu żelu, wyszedłem i zacząłem się wycierać. Ubrałem się, pozwalając włosom pozostać mokrymi. Gdy wyszedłem, zastałem opiekunkę sierocinca na moim łóżku. - Jason! Czekałam na ciebie. - uśmiechnęła się. - Dzień dobry. - uśmiech numer dwa, idealny gdy potrzebujesz poudawać szczęśliwego. - W jakim celu? - dokonczylem. - Jakaś młoda para chce adoptować dziecko od 13 do 16 lat. Pomyślałam, że to twoja szansa na normalne życie. - posmutniała. - Wszystko będzie dobrze, Jason. - 1:0 dla mnie, Egzystencjo! - Obiecuję. - Już wszystko jest dobrze. - skłamałem. - Jason, chłopie. Myślałam, że dorosłeś do tego by mówić prawdę o swoich uczuciach. - Ale to prawda, czuję się dobrze. - Jason. - Proszę mi uwierzyć. Jest OK. - westchnąłem. - Proszę. - O co? - O odrobinę szczerości. - ...Chce pani szczerość?!..- wrzasnąłem i zacząłem nerwowo przeszukiwać walizkę. Podniosłem zdjęcie i odwróciłem je w strone pani Elisabeth. Śmierdziało lekko spalenizną. - To jest szczerość! - krzyknąłem na granicy wściekłości i rozpaczy. Zdjęcie przedstawiało niegdyś szczęśliwą trójkę. Teraz było widać na nim samotne dziecko i spalone dwa słupki obok niego.
***
Wiem, że te rozdziały są krótkie i mało dialogów, słaba akcja, wszystko takie jakby w przenośni..
Ale takie będą ok.4 pierwsze rozdziały. Akcja będzie dziala się powolutku..a później się rozkręci.
Mimo wszytsko, mam nadzieję, że podoba się Wam już teraz. ^^
JAK MÓWIŁAM - ROZDZIAŁY BĘDĄ NIEREGULARNE!
To chyba wszystko w dzisiejszej notce. Do zobaczenia!
Pozdrawiam, Kasia. ♥

poniedziałek, 5 października 2015

Rozdział I


Dzień dobry :D
Wczoraj w nocy (00:00 hihi) miałam wenę, ale okazało się, że na telefonie nie mogę dodawać żadnych notek D:
Niestety przez najbliższy czas opowiadania nie będą regularnie, ponieważ ładowarka od laptopa zapadła się pod ziemię, a ze stacjonarnego komputera będę mogła używać raz na ruski rok ;-; *dzisiaj jest wyjątek ♥♥♥
Dobra, nie przedłużając, zapraszam na PIERWSZY ROZDZIAŁ!

Rozdział I
***
- Witaj, Jason. - przywitała się pani Clar - siadaj i opowiadaj jak się czujesz - poprosiła.
- Normalnie. Jak zwykle. - wzruszyłem ramionami. - Bez rewelacji, ale też nie najgorzej. Przeciętnie. - mruknąłem. - Jason, na prawdę chcę Ci pomóc, ale jeżeli będziesz mnie okłamywał na każdej wizycie, to nie dam rady tego zrobić. - Nikt nie zdoła, proszę pani. - powiedziałem, troche zbyt bezczelnie. Nienawidziłem wizyt u psychologów, bo najpierw dawały mi nadzieję, a później po prostu mi ją zabierały. - Jason. - spojrzała mi w oczy - Przykro mi, że Cię to spotkało, ale powinienieś żyć teraźniejszością, nie przeszłością. - W teraźniejszości nie mam nic. - mruknąłem w ramię. - Słucham? - nie dosłyszała. I dobrze. - Nic takiego, proszę pani. Na prawdę uważam te wizytę za zbędną, mogę już iść? - uśmiechnąłem się "Uśmiechem numer trzy", czyli właśnie na takie okazje: Kiedy chcesz udowodnić komuś, że w stu procentach czujesz się wyśmienicie. - Dobrze, ale pamiętaj, że wszyscy chcemy dla Ciebie dobrze. Nie odcinaj się od nas. -wstała i uścisnęła moją dłoń. - Do widzenia. - rzuciłem, wychodząc już. - Do widzenia, Jason. - usłyszałem zza pleców. Pani Clar była nie wysoką kobietą o brązowych włosach i platynowych oczach, około trzydziestki. Muszę przyznać, że była bardzo sympatyczna i się o mnie martwiła, ale nie posiadała nadprzyrodzonych mocy, a tylko one mogłyby mi wtedy pomóc. Wspominałem, że jestem aspołeczny? No właśnie. Totalnie nie odnajduję się wśród ludzi. Nie chcę nawiązywać z nimi kontaktu - bo mogę się za bardzo przyzwyczaić do ich towarzystwa, a wtedy mnie zostawią. A to tak cholernie boli. Nie chcę już więcej tego czuć. Bólu, który wypala Cię od środka. Powoli spala Ci wątrobe, płuca, a na końcu serce. Już go czułem. 6 listopada, 1997 roku. Kiedy mnie zostawili. Moi cholerni, samolubni rodzice. Zostawili zagubionego 11-latka. I zrobili z niego małe pudełko, do którego wyrzucili klucz. Mam nadzieję, że ktoś go kiedyś odnajdzie.
***
Za ewentualne błędy przepraszam, lecz pisane było na telefonie, a teraz nie mam zbytnio czasu na betowanie D:

Pozdrawiam, Kasia.♥

sobota, 3 października 2015

Prolog

Dobra, dobra.
Na początku zawsze tak jest: zapał, zapał, po zapale :D
Wstawiam prolog, żebyście mogli ocenić: dobre czy niedobre, kontynuować czy nie kontynuować, oto jest pytanie!
No więc, zapraszam do lektury! :)
istotne informacje:

  • Akcja dzieje się w 2005 roku
  • Główny bohater został osierocony 6 listopada '97 
  • Od tego momentu korzysta z pomocy psychologa
  • Reszty dowiecie się w późniejszych rozdziałach :3

__________________________________
Nazywam się Jason Evyll i mam problem. Duży problem. Jestem aspołeczną sierotą zamieszkałą w pieprzonym Domu Dziecka.
Jestem zagubionym szesnastolatkiem, który potrzebuje pomocy.
I któremu nikt nie potrafi jej udzielić.
Może od początku:
_____________
6 listopada, 1997
_____________

Krople deszczu uderzały cicho w okno mojego pokoju.
Rodzice pojechali odwiedzić babkę w szpitalu, i powiadomili mnie o tym poprzez karteczkę. Świetnie! Nawet nie pomyśleli o tym, że też chciałbym do niej pojechać..
Postanowiłem, że zejdę na dół, do salonu, pooglądać telewizję. Może nie ma jakiejś super jakości, ale nasi sąsiedzi wcale nie mają telewizora, więc jest czym się cieszyć.
Na dworze już ciemno, wszyscy koledzy poszli już do domu.
Włączyłem telewizor i położyłem się na kanapie. Akurat leciały "Wiadomości".
- "Uwaga! Na 15 drodze do Elbląga wypadek! Dwie osoby poważnie ranne - w drodze do szpitala. Są również ofiary śmiertelne. Po krótkiej przerwie na reklamy, podamy więcej szczegółów. Uważajmy na drogach!  
- Wiadomości, Elizabeth Smith. "
Zamarłem. Piętnasta droga do Elbląga? Wypadek? Śmiertelny? Dwie osoby poważnie ranne?
Połączyłem fakty i wiedziałem, że rodzice nie wrócą dziś do domu.
_____________

Hm, to koniec prologu.
Mam nadzieję, że zachęciłam Was nim do dalszego śledzenia losów Jasona. :D
Cóż, żegnam się z Wami na dzisiaj i życzę dobrych snów! :)
ps. tak wiem, że jest 19:17 XDD
Pozdrawiam, Kasia.

Wstęp

Dobry wieczór!
Cieszę się, że jakoś znalazłeś/aś tego bloga.
Będą się tutaj pojawiać opowiadania rozdziałowe - czyli na dłuższą metę.
Głównie będę poruszać w nich problemy życiowe rodzin, nastolatków, dorosłych itd.
Może opowiem coś o sobie i co ja tutaj właściwie robię:

  • Mam na imię Kasia
  • Mam naście lat, ale większość osób uważa, że jestem dojrzalsza niż na swój wiek
  • Gram na skrzypcach
  • i na pianinie XD
  • Uwielbiam emotikony, ale kiedy uważam, że trzeba zachować oficjalność lub powagę, to po prostu ich nie piszę
  • Podobno jestem dobra z j,polskiego 
Okej, to było 6 faktów o mnie.

Teraz, czemu to robię:
Często gdy się nudziłam, otwierałam w telefonie "notatki" i zaczynałam pisać.
Raz wymyślone historie - raz z życia wzięte.
Bardzo mi się to spodobało, wysłałam kilka takowych do koleżanek, i powiedziały coś w stylu "Rusz dupę i załóż bloga".
No dobra, może nie dosłownie, ale sens zachowany :D
Kiedyś prowadziłam dwa blogi(anime&manga) ale moje zainteresowanie tym tematem na jakiś czas podupadło.
Piszę głównie dla siebie - dla własnej przyjemności, ale jeżeli komuś będzie chciało się to czytać i w dodatku to mu się spodoba - będę w niebo wzięta <3
Hm, cóż, to w sumie by było wszystko, przynajmniej na ten moment ^^
Jeszcze dziś postaram się wstawić prolog opowiadania :)

Pozdrawiam, Kasia.