czwartek, 8 października 2015

Rozdział II

Hej, ho!
Mam dostęp do gruchota ♥
WGL założyłam snapchata ^^
> syrenkakasia < zapraszam!
Napiszcie mi: opłaca kupić się kupić używanego Iphone'a czwórkę za 350zł czy kupić nowiutkiego Samsunga Galaxy 4s za 300zł?
Czekam na odpowiedzi i dodaję nowy rozdział!
___
Rozdział II
***
Słońce wzeszło, informując mnie o kolejnym dniu. Kolejnym "będzie dobrze". Kolejnej chęci dołączenia do rodziców. Świadmość, że zostałeś sam, podczas gdy na świecie są miliardy ludzi jest najgorsza. Chcesz zacząć żyć od nowa, ale nie potrafisz. Bo boisz się odrzucenia. Odtrącenia. Bólu. Wstałem przed współlokatorami. Z tego co wiem, jeden nazywa się Ethan a drugi Nathan. Są braćmi. Wziąłem ręcznik, ciemne jeansy i niebieski T-shirt z napisem "Life is brutal". Samo sedno. Rozebrałem się, wszedłem do kabiny i odkręciłem zimną wodę. Gdy poczułem lodowaty strumień spływający po moich plecach, mimowolnie się wzdrygnąłem. Po chwili organizm przyzwyczaił się do zimna i mogłem nakładać żel. Na etykecie było napisane "Z naszym najnowszym żelem "Luxus$" poczujesz, że życie jest wspaniałe." Ile bym dał, żeby to była prawda.. Moje blond włosy pod wpływem wody stały się dużo ciemniesze i dłuższe. Po spłukaniu żelu, wyszedłem i zacząłem się wycierać. Ubrałem się, pozwalając włosom pozostać mokrymi. Gdy wyszedłem, zastałem opiekunkę sierocinca na moim łóżku. - Jason! Czekałam na ciebie. - uśmiechnęła się. - Dzień dobry. - uśmiech numer dwa, idealny gdy potrzebujesz poudawać szczęśliwego. - W jakim celu? - dokonczylem. - Jakaś młoda para chce adoptować dziecko od 13 do 16 lat. Pomyślałam, że to twoja szansa na normalne życie. - posmutniała. - Wszystko będzie dobrze, Jason. - 1:0 dla mnie, Egzystencjo! - Obiecuję. - Już wszystko jest dobrze. - skłamałem. - Jason, chłopie. Myślałam, że dorosłeś do tego by mówić prawdę o swoich uczuciach. - Ale to prawda, czuję się dobrze. - Jason. - Proszę mi uwierzyć. Jest OK. - westchnąłem. - Proszę. - O co? - O odrobinę szczerości. - ...Chce pani szczerość?!..- wrzasnąłem i zacząłem nerwowo przeszukiwać walizkę. Podniosłem zdjęcie i odwróciłem je w strone pani Elisabeth. Śmierdziało lekko spalenizną. - To jest szczerość! - krzyknąłem na granicy wściekłości i rozpaczy. Zdjęcie przedstawiało niegdyś szczęśliwą trójkę. Teraz było widać na nim samotne dziecko i spalone dwa słupki obok niego.
***
Wiem, że te rozdziały są krótkie i mało dialogów, słaba akcja, wszystko takie jakby w przenośni..
Ale takie będą ok.4 pierwsze rozdziały. Akcja będzie dziala się powolutku..a później się rozkręci.
Mimo wszytsko, mam nadzieję, że podoba się Wam już teraz. ^^
JAK MÓWIŁAM - ROZDZIAŁY BĘDĄ NIEREGULARNE!
To chyba wszystko w dzisiejszej notce. Do zobaczenia!
Pozdrawiam, Kasia. ♥

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz