poniedziałek, 5 października 2015

Rozdział I


Dzień dobry :D
Wczoraj w nocy (00:00 hihi) miałam wenę, ale okazało się, że na telefonie nie mogę dodawać żadnych notek D:
Niestety przez najbliższy czas opowiadania nie będą regularnie, ponieważ ładowarka od laptopa zapadła się pod ziemię, a ze stacjonarnego komputera będę mogła używać raz na ruski rok ;-; *dzisiaj jest wyjątek ♥♥♥
Dobra, nie przedłużając, zapraszam na PIERWSZY ROZDZIAŁ!

Rozdział I
***
- Witaj, Jason. - przywitała się pani Clar - siadaj i opowiadaj jak się czujesz - poprosiła.
- Normalnie. Jak zwykle. - wzruszyłem ramionami. - Bez rewelacji, ale też nie najgorzej. Przeciętnie. - mruknąłem. - Jason, na prawdę chcę Ci pomóc, ale jeżeli będziesz mnie okłamywał na każdej wizycie, to nie dam rady tego zrobić. - Nikt nie zdoła, proszę pani. - powiedziałem, troche zbyt bezczelnie. Nienawidziłem wizyt u psychologów, bo najpierw dawały mi nadzieję, a później po prostu mi ją zabierały. - Jason. - spojrzała mi w oczy - Przykro mi, że Cię to spotkało, ale powinienieś żyć teraźniejszością, nie przeszłością. - W teraźniejszości nie mam nic. - mruknąłem w ramię. - Słucham? - nie dosłyszała. I dobrze. - Nic takiego, proszę pani. Na prawdę uważam te wizytę za zbędną, mogę już iść? - uśmiechnąłem się "Uśmiechem numer trzy", czyli właśnie na takie okazje: Kiedy chcesz udowodnić komuś, że w stu procentach czujesz się wyśmienicie. - Dobrze, ale pamiętaj, że wszyscy chcemy dla Ciebie dobrze. Nie odcinaj się od nas. -wstała i uścisnęła moją dłoń. - Do widzenia. - rzuciłem, wychodząc już. - Do widzenia, Jason. - usłyszałem zza pleców. Pani Clar była nie wysoką kobietą o brązowych włosach i platynowych oczach, około trzydziestki. Muszę przyznać, że była bardzo sympatyczna i się o mnie martwiła, ale nie posiadała nadprzyrodzonych mocy, a tylko one mogłyby mi wtedy pomóc. Wspominałem, że jestem aspołeczny? No właśnie. Totalnie nie odnajduję się wśród ludzi. Nie chcę nawiązywać z nimi kontaktu - bo mogę się za bardzo przyzwyczaić do ich towarzystwa, a wtedy mnie zostawią. A to tak cholernie boli. Nie chcę już więcej tego czuć. Bólu, który wypala Cię od środka. Powoli spala Ci wątrobe, płuca, a na końcu serce. Już go czułem. 6 listopada, 1997 roku. Kiedy mnie zostawili. Moi cholerni, samolubni rodzice. Zostawili zagubionego 11-latka. I zrobili z niego małe pudełko, do którego wyrzucili klucz. Mam nadzieję, że ktoś go kiedyś odnajdzie.
***
Za ewentualne błędy przepraszam, lecz pisane było na telefonie, a teraz nie mam zbytnio czasu na betowanie D:

Pozdrawiam, Kasia.♥

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz